حرامزاده
از: لیلا فرجامی
سلام ایران
من دختر حرامزاده ی توام
پدرانم را می شناسم
ناصرالدین شاه و ملیجکانش
و مادرانم
زنان گیس بریده ی اندرونی ها
من دختر حرامزاده ی توام
آن ارگ بم 
که دو پایش در زلزله هایت فرو رفته ست
همان زاینده رودی
که دیگر
نمی زاید
صدها سال می شود
و این اولین نامه ای ست که برایت نوشته ام
می دانم
پدرت مرده است
و مادرت بر سر بریده ی خودش
تاج می زند
پسرت هم سرباز بوده است
و شیمیایی آبادان و خرمشهر و اهواز
می دانم
همیشه جنگهایت نبردی مقدس بوده اند
و کتابهای آسمانی ات
معجزات خدایان کوری که حروف نابینایان* می دانسته اند
شاید برای همین
تنها مردگانند که می توانند تاریخ تو را
ادراک کنند 
سلام ایران
من دختر حرامزاده ی تو ام
و امروز که حامله ام
جنینم درخت نحیفی ست
که هرگاه به تجاوز خواهران کوچکش فکر می کند
می لزرد و برگهایش
زرد می ریزن
سلام ایران
من دختر حرامزاده ی تو ام
و دوست دارم آنقدر صدایت کنم
تا بفهمند هنوز هم زنده ای
که اگر نه
تنها چون ندا
پس از مرگ
مشهور خواهی شد

کشاله های بلوط
از: شهلا بهار دوست
در آغوشم کشیده دستی
دستی از حافظه‍ ی تاریخ
از خط نفسهای دلتنگ
از چشم عاشقان بی لکنت
روی پوست داغ ِ خواب
باز سایه ات نشسته خمار.
پشت همهمه‍ی عکسها، یادها
یادهای همان بهار، همان آُمید
بهاری در همیشه هایی دور
کنار خوابِ پروانه های بی تاب.
چه ساده، چه عریان
چه بیگناه تن های ما.
عمق نگاهمان، چکّه چکّه میان ِ واژه ها
جیغ ِ سطرهایمان، غلتِ شور انگیز خیال
مدام در پی خطابِ ما، کشیده قد لابلای بوته ها.
وحشی وُ منگ هنوز حضور بی حضورمان
شور ِ تبخیر ِ هوس هنوز سرگیجه هایمان
هنوز شب که نمناک می رسد
چشمکِ شعر من به ساز تو تا سحر روی تاکها می دود
خط می شود
خط می دهد
خطها چه شیرین مرا تا تو
تا کشاله های بلوط می کشند.

از مجموعه خواب زیتون